تقدیم زیباترین شعر زندگیم....... *****  

                                        ..........******  

 (  محمدی ) 

هیشکی منو دوس نداره

                                        قد سره یه سوزن

                                                                    هیشکی نمی خواد بشنوه

                                                                                                          حرفای این دل من

 نه سپیده نه بهاره

                         نه شقایق نه ستاره

                                                     نه ترنم نه ترانه

                                                                            نه بنفشه نه شراره

 نسترن قول بهار داد

                          شبنم اندوه نگامه

                                                     آرزو پر زده از دل

                                                                           نازنین خواب چشامه

همشون رفتن و رفتن

                              سراغ یه عشق تازه 

                                                            هیشکی نیست تو دنیایی ما

                                                                                                      دنیاشو با ما بسازه

هیشکی منو دوس نداره ...؟؟؟

دستها بالا بود

                    هر کسی  سهم خودش را طلبید

سهم هر کس که رسید ،داغ تر از

                                        دل ما بود

ولی...

          نوبت من که رسید،

                                  سهم من یخ زده بود!

سهم من چیست مگر؟  

                          یک پاسخ

                                        پاسخ یک حسرت !

سهم من کوچک بود :

                         قد انگشتانم .

                                          عمق آن وسعت داشت :

وسعتی تا  ته دلتنگی ها

                               شاید از وسعت آن

                             که بی پاسخ ماند

سیلی زدند بر تو  دل آسمان شکست

                                           لبخند عشق بر لب رنگین کمان شکست

نمی وزید، زخمه سکوت اختیار کرد

                                            مضراب های زخمی گیتارمان شکست 

پلکی به هم زدیم ،نبودی بدون شک 

                                          پشت زمین و بغض زمان  ناگهان شکست 

حق می دهم به گیجی تقویم وخاک ،چون

                                                 قلبی که مثل خدا مهربان بود ،شکست

طرحی کشیدم از تب و از بی قراری ام 

                                                هی سایبان کشیدم و هی سایبان شکست 

جغرافیا ی عاشقی ام در کویر ماند 

                                        شاید شبیه تو بانو جوان شکست

باران ببار که دلم هوای یارم کرده

یه روز   امدی مثل موج دریا...........................

.......................کجاست پس اون موج...

 _{تقدیم به عاشقای از یاد رفته}

_{هیچ فکر نمیکردم که به جرم عاشقی اینگونه مجازات شوم}

_{دیگر کسی به سراغم نخواهد آمد}

_{قلبم شتابان میزند شمارش معکوس برای انفجار در سینه ام}

_{و من تنها خود در آغوش میکشم}

_{تنها ماندم تنها.....}

واقعيت عشق در بقاي آن است حقيقت عشق در عمق آن ، و اين هر دو در اراده ي

 انساني ست كه مي خواهد رفعت زندگي را به زندگي باز گرداند .
 دختران و پسران بسياري هستند كه تمام هدفشان از طرح مساله ي عشق ،رسيدن است .
 عجب جنجالي به پا مي كنند !

اعتصاب غذا ، تهديد ، گريه ، سكوت ، فرياد ... و سرانجام ، رسيدن .
 اما از همين لحظه مشكل آغاز مي شود .

 وقتي هدف اينقدر نزديك باشد(گرچه كمي هم دور به نظر مي رسد ) بعد از زماني كه، برق آسا مي گذرد ديگر نمي دانند چه بايد بكنند

. قصد بي حرمتي به هم را كه ندارند !

بي حرمتي ، فرزند دیوانگی ست ، فرزند تكرار .

و اين را بايد مي دانستند كه رسيدن به

پله ي اول چون مناره اي ست كه بر اوج آن اذان عاشقانه مي گويند .